restart

posted on 24 Jul 2012 02:41 by narmyenjeab
เช้านี้ก็ต้องออกเดินทางอีกแล้ว
 
รู้สึกใจหายยังไงบอกไม่ถูก แทนที่จะดีใจที่จะเริ่มงาน แต่คราวนี้กลับรู้สึกเหงา เปล่าเปลี่ยว
 
อาจเป็นเพราะอยู่บ้านซะนาน ฮาาา พอต้องไปทำงานจังหวัดอื่นเลยงอแง
 
การไปคราวนี้ อะไรเดิมๆ ที่เคยมีก็ขาดหายไป
 
จะไม่มีโน้ตบุ๊คตัวเดิมให้อยู่เป็นเพื่อนเล่น
จะไม่มีคนที่โทรมาและให้โทรหาเวลาเหนื่อยจากงาน
จะไม่มีคนที่ขับรถพาเราไปหาอะไรกินกันตอนวันหยุด
จะไม่มีกระเป๋าถือคู่ใจ กระเป๋าตังค์ใบโปรดฝืมือเพื่อนรัก
จะไม่มีการหยุดเสาร์อาทิตย์และวันนักขัตฤกษ์
 
มีแต่สิ่งใหม่ๆ สิ่งแวดล้อมใหม่ เพื่อนใหม่ วิถีชีวิตใหม่ สายงานใหม่
แต่การไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ ครั้งนี้ อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้สักวันละมั้ง
 
บางทีก็แอบน้อยใจ ทำไมชีวิตเรามันถึงต้องสู้ชีวิตขนาดนี้เมื่อเทียบกับเพื่อนๆ คนอื่นเค้า
พอจะลุกขึ้นยืนก็เหมือนมีคนมาผลักให้ล้มลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดราม่าได้ตลอด
ครึ่งปีแรกนี้เรียกได้ว่าสาหัสที่สุดตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ (ยังไม่ทันครบเบญจเพสเลยน๊า)
 
ก็ได้แต่หวังว่า ครึ่งปีหลังนี้จะเป็นวันของเราบ้างนะ
และจะพยายามทำเพื่อพ่อแม่และเพื่ออนาคต ชีวิตต้องสู้ วู้!

สูญเสีย เสียศูนย์

posted on 22 Jul 2012 00:13 by narmyenjeab
 
มีความรู้สึกว่าปีนี้เป็นปีแห่งการสูญเสียของรักของเรายังไงไม่รู้สิ
.............
 
ตั้งแต่ต้นปี
- หมดสัญญากับที่ทำงาน -ตกงานนั่นเอง-
 
ต่อมา เกือบกลางปี
- แฟนบอกเลิก โดยที่อยู่ห่างกัน
 
ถัดมา
- เพิ่งรู้ตัวว่าหนังสืออะเดย์ และแมกกาซีนอื่นอีกนิดหน่อย หลายเล่มที่อุตส่าห์เก็บรักษาไว้ แม่เก็บไปขายพร้อมกระดาษอื่นๆ เมื่อไม่นานมานี้ (ฮืออ แม่อ่ะ T_T)
 
จากนั้น ล่าสุด
- ขโมยเข้าบ้าน โดนขโมยโน้ตบุ๊ค และกระเป๋าตังค์
 
 
สำหรับเรา เหตุการณ์ล่าสุดนี่แหละเป็นเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุด รู้สึกแย่ที่สุด เสียดาย เสียใจที่สุด
ถึงโน้ตบุ๊คจะเก่า ใช้งานมา 6 ปีแล้ว แต่ข้อมูลข้างในมันสำคัญและมีความหมายกับเรามาก
เป็นโน้ตบุ๊คเครื่องแรก อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ปี 1 ประคับประคองให้ใช้งานได้มาจนปัจจุบัน อึดสุดๆ
ในนั้นมีรูปมากมายที่เก็บไว้ รูปตั้งแต่สมัย ม.ปลาย (อันนี้โชคดีที่มีแผ่น CD อยู่)
รูปที่ไปทำกิจกรรม เที่ยวเล่นกับเพื่อนตอนเรียนมหาลัย เป็นพันๆ รูป (มีบางส่วนเหลืออยู่ตามแผ่น CD)
รูปต่างๆ หลังจากเริ่มทำงาน
เพลงที่โหลดมาทั้งชีวิต (อันนี้ยังพอหาใหม่ได้)
ข้อมูลงานที่เคยทำตอนเรียน ฝึกงาน ทำงาน เอกสารต่างๆ
และที่สำคัญที่สุด -รูปรับปริญญา-
โชคยังดีที่รูปวันงานรับปริญญาของเรายังเจอแผ่น CD
แต่มันไม่ได้มีแค่นั้น..
ยังมีรูปที่ไปถ่ายชุดครุยนอกรอบ (เดี่ยว) กับถ่ายนอกรอบกับเพื่อน
2 เซตนี้ เราไม่มี copy ไว้เลย
มันเศร้ามากนะ สำหรับคนบ้าถ่ายรูปอย่างเรา
รูปเราเองไม่เท่าไรหรอก แต่รูปเพื่อนนี่สิ เพื่อนยังไม่ได้ดูเลย เกือบ 200 รูป TT
เฮ้อ เหลือแค่รูปที่อัพไว้ใน FB ไม่กี่รูปเอง ไฟล์มันก็เล็กด้วย
ถ้าเราเป็นเพื่อน เราก็เคืองมากแหละที่รูปที่ถ่ายกันมามันหายไป
คือถ่ายกันมาเกือบ 2 ปีแล้ว เราเองก็ผิดด้วยที่ไม่ได้ส่งรูปให้เพื่อนสักที
และก็ไม่แน่ใจว่าได้ไรท์แผ่นไว้รึเปล่า ไม่แน่ใจจริงๆ ตอนนี้ยังหาไม่เจอ
และเราก็ผิดที่ไม่ล็อกกลอนประตูให้ดีจนโจรเข้ามาขโมยไปได้
ผิดที่ไม่สำรองข้อมูลไว้ เพราะรอจะเก็บตังค์ซื้อ External HDD มาเก็บข้อมูลที่เดียวเผื่อโน้ตบุ๊คพัง
 
เรารู้สึกผิดมากจริงๆ เรารู้ว่าเพื่อนผิดหวังกับเรา
เราอยากจะบอกว่าขอโทษนะเน็ตที่เค้าไม่ได้เก็บรูปสำคัญๆ ไว้ให้ดี
เค้าเสียใจมาก เค้าชะล่าใจเกินไป ขอโทษมากๆๆๆๆ
ถ้าเป็นไปได้เราอยากจะถ่ายให้ใหม่ ไปถ่ายกันใหม่ ที่เดิมนะ ชุดครุยเรายังอยู่ เอาให้สวยๆ กว่าเดิมเลย
 
บางคนอาจจะมองว่าเราเวิ่นเว้อก็ได้เนอะ 55 แต่เรารู้สึกเครียดจริงๆ กับเรื่องที่โน้ตบุ๊คหาย
ปัจจุบันก็ยังทำใจไม่ได้ แล้วยิ่งมีรูปสำคัญของเพื่อนอีก เฮ้อ เหมือนฝันร้ายเลย ใจหายอ่ะ เหมือนสูญเสียบันทึกความทรงจำ
เครียดซะจนต้องแวะเข้ามาระบายในบล็อกร้างๆ แห่งนี้ เผื่อจะสบายใจขึ้น (พิมพ์ไปน้ำตาไหลไป)
เป็นอุทาหรณ์ครั้งยิ่งใหญ่ในรอบ 24 ปี ว่า
* ต้องตรวจล็อกบ้านให้แน่นหนาทุกครั้ง
* ต้องรีบสำรองข้อมูลสำคัญๆ ไว้ตลอด
 
โน้ตบุ๊คที่รัก ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ กันมาตลอด 6 ปี แอบหวังว่าเธอจะได้กลับมาหาฉันนะ คิดถึงมาก
ขอโทษเน็ตด้วยกับรูปที่หายไป เค้าเสียใจมาก รู้สึกผิดมากเลย